Αρχική / Your Stories / To «Σήμερα» που μια μέρα θα θέλω πίσω…

To «Σήμερα» που μια μέρα θα θέλω πίσω…

the-today-i'll-some-day-miss

Αυτό που είναι πραγματικά απίστευτο με την μητρότητα, είναι ότι μερικές φορές η εξάντληση και η πνευματική εξουθένωση είναι τόσο έντονη, ειδικότερα όταν έχεις μικρό παιδί που πραγματικά σε φτάνει στα όρια σου. Την επόμενη στιγμή σκέφτεσαι όμως πως για τα πράγματα που σε κάνουν να αγανακτείς την δεδομένη χρονική στιγμή, ύστερα από κάποια χρόνια θα εύχεσαι να τα ξαναζούσες ξανά και ξανά.

Επιστολή προς όλες τις μαμάδες

«Υπάρχουν μέρες που δεν μπορώ να μείνω μόνη μου ούτε δευτερόλεπτο. Αν είστε και εσείς μαμά σίγουρα θα το έχετε νοιώσει. Πάντα κάποιο παιδί η και όλα μαζί κάτι θα έχει, είτε θα κλαίει, είτε θα έχει νεύρα, ή δεν θα έχει όρεξη και θα θέλει αγκαλιά. Εκείνη την στιγμή το μόνο που θέλω να πω είναι “ Σε παρακαλώ πήγαινε να παίξεις και άσε λίγο την μαμά να ξεκουραστεί έστω για ένα λεπτό. Δεν μπορώ άλλο να σε πάρω αγκαλιά”.

Ξέρω ότι θα μου πείτε, ότι κάποια μέρα θα εύχομαι να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω και να τα κυνηγάω και τα έχω συνέχεια μαζί μου αγκαλιά.

Στο   τέλος κάθε μέρας όταν με ρωτούν να διαβάσω ένα ακόμα παραμύθι, να παίξω ακόμα μια φορά το αγαπημένο τους παιχνίδι, η να ζωγραφίσουμε πάλι, δεν αντέχω άλλο και η μόνη απάντηση που βρίσκω είναι ένας αναστεναγμός.

Ξέρω ότι με το πέρασμα του χρόνου θα έδινα τα πάντα για να μπορώ να καθίσω με τα παιδιά μου μαζί και να κάνουμε ένα εκατομμύριο πράγματα μαζί ξανά και ξανά χωρίς να βαριέμαι.

Υπάρχουν πρωινά, μεσημέρια, απογεύματα   που αισθάνομαι σαν σκλάβα στην κουζίνα να προσπαθώ να μαγειρέψω μέσα σε μια εμπόλεμη ζώνη. Πρέπει ταυτόχρονα να επιβλέπω μήπως και υπάρχουν τσακωμοί αλλά και να μαζεύω ότι έχουν πετάξει κάτω.

Και ναι, μια μέρα θα μπορώ να κάθομαι στην κουζίνα μου και να εύχομαι να ήταν γεμάτη από μικρά ανθρωπάκια τα όποια θα ήθελαν να τα δοκιμάσουν όλα και θα είχαν απορίες για τα πάντα, ενώ παράλληλα θα κατέστρεφαν ότι είχα τακτοποιήσει τα προηγούμενα 10 λεπτά.

Υπάρχουν στιγμές,  που νιώθω ότι δεν έχω την δύναμη να αλλάξω μια πάνα, να βοηθήσω για μια ακόμη φορά στο γιογιό, να σκουπίσω ένα βρώμικο στόμα ή να καθαρίσω μια ακόμη καταστροφή.

Ξέρω όμως ότι η δική μου βοήθεια είναι σημαντικότερη από κάθε άλλον και δεν μπορεί να αντικατασταθεί από κανέναν. Και δεν πρόκειται να το χάσω αυτό.

Υπάρχουν βράδια που τα μωρά δεν θέλουν να κοιμηθούν και προτιμούν να μένουν ξύπνια.  Η και ακόμη αν καταφέρουν να κοιμηθούν μπορεί να ξυπνήσουν και να ζητήσουν ένα ακόμη φιλί , μια ακόμη αγκαλιά , νερό, ή και ακόμη να θυμηθούν κάτι το οποίο στο έχουν πει για εικοστή φορά μες την ημέρα.

Ξέρω ότι κάποια μέρα θα αναζητώ αυτή τις αγκαλιές και τα φιλιά και τις απορίες όσο τίποτα στον κόσμο.  Μπορεί να ακούω πάνω από 100 φορές την ημέρα “Μαμά κοίτα” ,“Μαμά να σου πω κάτι;”, “Μαμά   γιατί;”, “Μαμά έλα εδώ”, “Μαμά μπορείς να με βοηθήσεις;”

Υπάρχουν φορές που συχνά μουρμουρίζω και αναρωτιέμαι πως είναι δυνατό ένας τόσο μικρός άνθρωπος   να έχει ανάγκη τόσα πολλά διαφορετικά πράγματα μέσα σε ένα λίγα λεπτά. Δεν είναι λίγες οι φορές που καταλήγω στο συμπέρασμα ότι και δέκα από εμένα να υπήρχαν στο δωμάτιο δεν τα κατάφερναν.

Ξέρω ότι κάποια μέρα θα θέλω πραγματικά να έχω αυτές τις γλυκές απορίες και αυτές τις γλυκές απαιτήσεις από τα παιδιά μου.

Με τρελαίνει όταν τα παιδιά μου, ζητάνε να δούμε πάλι την αγαπημένη τους παιδική σειρά, ή ταινία, η να ακούσουμε τα ίδια τραγούδια που τα έχουμε ακούσει τουλάχιστον πάνω από εκατό φορές. Επιπλέον κάθε φορά με κοιτούν με έναν ενθουσιασμό λες και το βλέπουμε πρώτη φορά. Στο τέλος καταλήγω είτε να σιγοτραγουδώ και εγώ μαζί τους, είτε να συζητάμε για το τι έγινε στην ταινία με πρέπουσα σοβαρότητα . Τότε συνειδητοποιώ ότι είναι επιτακτική   η ανάγκη μου να βρεθώ με ενήλικες.

Μπορεί κάποια στιγμή της ημέρας να βρω χρόνο να κάνω μπάνιο, γιατί τα παιδιά μπορεί να παίζουν στον κήπο, είτε γιατί μπορούν να παρακολουθούν τηλεόραση , με το που ακούσουν την βρύση να στάζει νερό, ξαφνικά ακούω φωνές κλάματα, φωνές ότι κάποιος χτύπησε πολύ σοβαρά και θέλει την μαμά. Βγαίνω έξω να δω, τίποτα δεν έχει συμβεί, όλα καλά, ίσα ίσα για να βγω από το μπάνιο.

Μια μέρα, ξέρω ότι η ησυχία και η ηρεμία θα είναι εκκωφαντική και θα μου λείψει αυτή η φασαρία.

Για να μην αναφέρω για τις επικές μάχες που γίνονται στο αυτοκίνητο. Ενώ τα έχεις βάλει στα καθισματάκια τους. Ξαφνικά κάτι γίνεται, και αρχίζουν να τσακώνονται και το ένα θέλει να κάτσει στην θέση του άλλου. Ξαφνικά νοιώθει πιλότος της φόρμουλα 1 που προσπαθεί να οδηγήσει. Βέβαια και η ικανοποίηση ότι κατάφερες να βάλεις στο αυτοκίνητο αυτούς τους μικρούς πολεμιστές ,και οδήγησες με ασφάλεια είναι τεράστια.

Ή τις ατελείωτες μέρες με το “Βοήθεια Μαμά”, “Μαμά σε παρακαλώ μια ακόμα φορά” , που παρακαλώ τον εαυτό μου να αντέξει την εξάντληση, όταν για παράδειγμα το μικρό μου θέλει να φορέσει 50 διαφορετικά καπέλα που δεν χωρούν στο κεφάλι του. Τότε εύχομαι να υπήρχε κουμπί για να σταματήσει… Βέβαια δεν υπάρχει κουμπί για να σταματήσει , η κουμπί για να μην το παρακάνει και δυστυχώς δεν υπάρχει κουμπί να το επαναλάβει…

Όλα αυτά τα περιστατικά πιστεύω ότι συμβαίνουν καθημερινά σε όλα τα σπίτια με μικρά παιδιά, όμως αυτό που κάνει την μητρότητα τόσο εκπληκτική είναι ότι εμείς οι γονείς είμαστε οι συγγραφείς του βιβλίου της ζωής κάθε παιδιού. Γι αυτό το λόγο έχουμε την ευθύνη να το γράψουμε όσο καλύτερα μπορούμε και να συμβάλλουμε στο να είναι ένα χαρούμενο βιβλίο με ευχάριστες αναμνήσεις για το παιδί μας, παρά την εξάντλησή μας.

Αφροδίτη Αργυροπούλου

* Το παρόν αποτελεί πρωτότυπο άρθρο και απαγορεύεται η αντιγραφή, επικόλληση και αναδημοσίευση του με οποιονδήποτε τρόπο ή τεχνική μέθοδο χωρίς την πρότερη ρητή έγκριση του mommyandthecity.gr και του συγγραφέα/αρθρογράφου και δημιουργού του.

Δείτε Επίσης

biasmow

Ο καλύτερος μου «φίλος» με βίασε, την πρώτη φορά που βγήκα έξω αφού είχα γίνει μαμά.

Δεν έχει περάσει πολύ καιρός  από τότε που μόλις είχα γίνει μητέρα και δεν είχα …

error: