Αρχική / Your Stories / Εγώ έσωσα το μωρό μου!

Εγώ έσωσα το μωρό μου!

baby-1200x779_c

Όταν έμεινα έγκυος, πέταξα από χαρά! Είχα 3 μέρες καθυστέρηση και το κατάλαβα αμέσως, αν και δεν το περίμενα. Το υποψιάστηκα γιατί είχα αναγούλες και συχνοουρία. Είχα μέσα μου το ένστικτο ότι είναι κοριτσάκι! Ο άντρας μου ήθελε αγοράκι!

Πάμε στην γυναικολόγο μου και μας ρωτάει αν θέλουμε να μάθουμε το φύλο. Εγώ ήμουν σίγουρη, κρίμα που δεν έβαλα στοίχημα με τον άντρα μου! Εκείνος πάλι όλο κάτι έβλεπε να κρέμεται (και καλά) στα ποδαράκια του εμβρύου! Μας λέει «κοριτσάκι!» και πετάξαμε από τη χαρά μας!

Τρελές αναγούλες και εμετό, άρρωστη κανονικά μέχρι τον 5ο μήνα και ταυτόχρονα μια χαρά και δημιουργικότητα! Να μην το κουράζω άλλο, τον τελευταίο μήνα πηγαίνουμε για τα προβλεπόμενα. Είχα πάρει 15 μέρες από μήνα μου. 

Με παρακολουθούσε ταυτόχρονα και νοσοκομειακός γιατρός, εκεί που θα γεννούσα. Μου ακούει την καρδούλα, ζύγισμα, πίεση και γεια σας!
Αυτό συμβαίνει 1/06. Ούτε καρδιοτοκογράφο, ούτε υπέρηχο, ούτε για διαστολή. Εγώ να επιμένω, τίποτα αυτός!
Δεν τον πλήρωσα άλλωστε, αυτό ήθελε μάλλον για να κάνει το καθήκον του! Εμένα το ένστικτο μου με έτρωγε και όλο έλεγα του μωρού μου «Αγάπη μου, εσύ ότι και να συμβεί θα με προειδοποιήσεις!«
Τον τελευταίο μήνα περπατούσα πολύ για να νιώθω καλά, αλλά και να κατέβει το μωρό. Είχα αρκετή ευεξία, είχα βάλει μόλις 9 κιλά. Κοινωνούσα τακτικά γιατί είχα ένα φόβο μέσα μου!
Παίρνω την γυναικολόγο που με παρακολουθούσε έξω, αρνείται να με δει. Ενημερώνω τον διευθυντή του νοσοκομείου ότι δεν εξετάστηκα όπως θα έπρεπε, την πάπια και αυτός! Κλάμα εγώ, ο άντρας μου να προσπαθεί να με ηρεμήσει και να μου πει ότι όλα θα πάνε καλά και όλα αυτά είναι απλά φόβος για τοκετό που ήταν απόλυτα φυσιολογικός και το μωρό είχε ήδη θέση!
04/10 ξυπνάω και βλέπω ελάχιστο αχνό ροζ, όπως άχνη ήταν και η γραμμή από το τεστ και δεν το πίστευα. Λέω «Μπα, θα κάνουνε πουλάκια τα μάτια μου!» Παρόλο που είχα και κάποια πονάκια μόλις μπήκα στον μήνα μου, λέω θα περιμένω, η ιδέα μου είναι.
Πηγαίνω στην πεθερά μου, της το λέω μου λέει πάρε τον γιατρό, τον ενημερώνω, μου λέει «Περίμενε μέχρι το βράδυ και αν δεις αίμα κανονικό, κανε μια εξέταση ούρων να δούμε αν όντως έχεις αίμα«.
Εγώ που να περιμένω το βράδυ;;; Με ζώσανε τα φίδια!! Ξαναβλέπω λίγο ροζ, στέλνω με τον άντρα μου ούρα σε ένα κοντινό μικροβιολογικό, τον παίρνω, μου λέει «Άντε έλα να σε δούμε!» ο αχρείος! Φτιάχνω μαλλιά σε διπλανό κομμωτήριο, σφουγγάρισμα, τελειώνω βαλίτσα και κάθε μικρή λεπτομέρεια, παίρνω την ευχή από την πεθερά μου που έκλαιγε από συγκίνηση και με αγκάλιαζε και ξεκινάμε με τον αντρούλη μου για το νοσοκομείο!
Η μικρή σαν κανονικός καπετάν Φασαρίας με κλοτσούσε συνεχώς όπως πάντα! Εγώ να της λέω «Θα συνεργαστούμε μωράκι μου, τίποτα δεν θα πάθεις!» (από την αρχή πήγαινα για φυσιολογικό τοκετό χωρίς επισκληριδιο).
Φτάνουμε, με βλέπει ο αχρείος, μου λέει «Δεν μπορώ να σε αναλάβω εγώ, ο γιατρός της εφημερίας!» Ήθελα να ήξερα τι έκανε εκεί! Τέλος πάντων με βλέπει ο άγιος αυτός άνθρωπος,  καρδιοτοκογραφος όλα καλά του λέω «Έχω πονάκια πολύ λίγα!«
Με βλέπει από κάτω (πόνεσα λιγάκι) μου λέει «Έχεις διαστολή, αν είναι καλός και ο πλακούντας σου θα γεννήσουμε σήμερα
Με βάζει στον υπερηχο και μου λέει «Περιφερειακή ρήξη πλακούντα! Επειγόντως στο χειρουργείο!» Εγώ πάγωσα ολόκληρη, αλλά έμεινα ψύχραιμη, αφού άκουγα το μωρό να κλωτσάει. Ο άντρας με με πλατύ χαμόγελο «Αγάπη μου,θα έρθει το μωράκι μας να το υποδειχθείς με γέλια και χαρά όπως το περιμέναμε μέχρι τώρα! Μην στεναχωριέσαι!«
Ούτε κλύσμα μου κάνανε, καθετήρα και καισαρική! Ο γιατρός εν το μεταξύ τελείωνε την βάρδια του αλλά για να μην χάσουμε χρόνο με την αλλαγή, με ανέλαβε αυτός και δεν με είχε δει ποτέ!
Του λέω «Γιατρέ, έκανα κάτι εγώ και έπεσε ο πλακούντας;«
«Όχι«, μου λέει «γέρασε και έπρεπε να το είχες δει σε υπερηχο προ 15 ημερών!«
Έλα όμως που δεν μου είχε κάνει ο άλλος! Μπαίνουμε, μου κάνουνε ραχιαία νάρκωση, όχι επισκληριδιο και μου μιλάνε συνεχώς, να παίρνω αναπνοές να βοηθήσω το μωράκι μου!
«Σε λίγο θα ακούσεις το μωράκι σου, σε λίγο θα δεις το μωράκι σου!«
Ακούω ένα κλάμα που ακόμα ηχεί στα αυτιά μου χεχε χεχε χε! Mε πιάνουν τα κλάματα! Αλλά δεν μου την έδειξαν! Κλαψ!
Ανεβαίνω στο δωμάτιο, φιλιά, κακό με τον άντρα μου, αγκαλιές με τους γονείς μου! Δεν πονούσα ακόμα, μετά άρχισαν οι πόνοι. Το απόγευμα μου την φέρανε, έκλαιγε και μόλις την πήρα αγκαλίτσα ξαπλωμένη γιατί δεν μπορούσα να κουνηθώ σταμάτησε να κλαίει εκείνη και  άρχισα εγώ!! Ήταν ότι καλύτερο μου έχει συμβεί!
Την θηλάζω από τότε αποκλειστικά παρόλο που πονούσα υπερβολικά για 1 εβδομάδα. 2 ήμερες με ορούς και ενέσεις παυσίπονες άλλα άξιζε και δεν έβγαζα κιχ!
Για να τελειώσω, σας κούρασα, ο γιατρός όταν του είπα «Ευχαριστώ!«, μου είπε «Εσύ έσωσες το μωρό σου. Αν ερχόσουν έστω και μίση ώρα αργότερα, με το αιμάτωμα που είχες και την ρήξη πλακούντα ίσως…….«
Αλλά δεν θέλω να το σκέφτομαι αυτό το ίσως, με πονάει πολύ και είμαι ακόμη πληγωμένη και φοβισμένη! Το μικρο μου όμως βγήκε υγιεστατο και δραστήριο πολύ! Την λατρεύω!

Διαβάστε επίσης:

Δείτε Επίσης

γέννα με καισαρική

Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για τη διαδικασία μιας γέννας με καισαρική

Περίπου ένα στα πέντε μωρά γεννιούνται με Καισαρική τομή. Τα δύο τρίτα αυτών των Καισαρικών …

error: