Αρχική / Must See / Είναι να μην σου τύχει…

Είναι να μην σου τύχει…

 

prwtesvoithies-1200x899_c

Γεια σας Μανούλες!

Είμαι η μαμά Ιωάννα και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα περιστατικό που μου συνέβη πρόσφατα με τον -τότε 7 μηνών- γιόκα μου. Ας τα πάρω όμως από την αρχή.

Όταν ο μικρός ήταν 3 μηνών, παρακολούθησα μαθήματα πρώτων βοηθειών για ενήλικες αλλά και για βρέφη, ήταν υποχρεωτικό λόγω επαγγέλματος. Μάλιστα η δασκάλα γνωρίζοντας για το βρεφούδι που έχω στο σπίτι αλλά και λόγω δουλειάς (βρεφονηπιοκόμος), μου έδειξε πολύ σχολαστικά τι γίνεται σε περίπτωση πνιγμού βρέφους και νηπιου και φυσικά CPR. Συγκεκριμένα θυμάμαι τον εαυτό να σκέφτεται «Ναι καλά… Σε μένα θα τύχει..; Εγώ τον προσέχω σαν τα μάτια μου!!«

Έλα όμως που όντως έτυχε σε μένα! Είναι ότι πιο τραγικό έχω ζήσει στη ζωή μου.. Είναι να μη σου τύχει!

Και τώρα, ας μπούμε στο ζουμί!

14 Φεβρουαρίου λοιπόν και αποφασίζουμε να πάμε στα ΙΚΕΑ μια βόλτα και επί της ευκαιρίας να καθίσουμε και για φαγητό, μιας και τέτοια μέρα όλα τα εστιατόρια ήταν γεμάτα. Τρώμε λοιπόν το γευματάκι μας (ο μικρός είχε φάει σπίτι!) και για τη χώνεψη λέμε να κάνουμε καμιά τσάρκα και στα παιδικά. Εκεί λοιπόν που ο καλός μου αντρούλης σουλατσάρει με το καρότσι, βλέπω πως έχει ξεχάσει να δέσει το μικρό και ο όντας ζωηρός ο αγαπούλης μου έχει ήδη γυρίσει μπρούμυτα και είναι όρθιος και φυσικά ο άντρας μου στην κοσμάρα του! Τρέχω λοιπόν και εγω η καψερή με την ψυχή στο στόμα μη γίνουμε και ρεντίκολο, ρίχνω ένα δολοφονικό βλέμμα στον άντρα μου (παίζει και να τον σκότωσα ίσα με 100 φορές) και συνεχίζουμε τη βόλτα μας αυτοκόλλητοι (ευτυχώς).

Από ‘κει και ύστερα όλα έγιναν πολύ γρήγορα… Θυμάμαι να κοιτάω αυτά τα προστατευτικά για τις γωνίες γιατί ο μικρός είχε ήδη ένα μήνα που είχε αρχίσει να μπουσουλάει και είχε ξεκινήσει τα πειράματα για να σηκωθεί και φυσικά έπρεπε να τα καλύψουμε όλα! Ξάφνου ακούω τον μικρό «γκούχου γκούχου«

Λέω στον Δ. «τι έπαθε το παιδί;»

«Τίποτα» μου λέει «πνίγηκε από τα σάλια του» και ρίχνω απλά μια φευγαλέα ματιά. Κάτι όμως δε μου έκανε.. Οπότε και γυρνάω και ο μικρός ξανά «γκούχου γκουχου» πιο έντονα και πλέον έχει αρχίσει να παλεύει… Το «γκούχου γκούχου» πλέον δεν ακούγεται και βλέπω το παιδί να αρχίζει να κοκκινίζει και να χάνεται,να μη μπορεί να αντιδράσει, να αναπνεύσει, είχε αρχίσει να κοκκινίζει. Συνειδητοποιώ πως κάτι του έχει κάτσει στο λαιμό.. Με κάτι πνίγεται!!!

ΤΙ ΟΜΩΣ;;;; Δεν του είχαμε δώσει κάτι στα χέρια και ήταν αδύνατο να έχει τραβήξει κάτι από τα ράφια αφού πλέον ήταν δεμένος και ξαπλωμένος. Εκεί νομίζω πως έχασα το φως μου και απορώ που βρήκα τη δύναμη και έκανα ότι έκανα..

Σε χρόνο dt τον λύνω, τον αρπάζω και πάνω σε όλο τον πανικό και ενώ το μωρό παλεύει να αναπνεύσει, συνειδητοποιώ ότι πνίγεται από τη παραμάνα που είχε το φυλαχτό στο καρότσι του (είναι που πάντα τον προσέχω σαν τα μάτια μου.. μια στιγμή αρκεί!) και αρχίζω τη μανούβρα πνιγμού για βρέφη και ξαφνικά πέφτει κάτω η παραμάνα και το αγορίνι μου αρχίζει να κλαίει. Έλα όμως που η παραμάνα ήταν ανοιχτή!!! ΣΟΚ!!!

Τρέχοντας λοιπόν στο νοσοκομείο… Τα πιο αργά και βασανιστικά λεπτά της ζωής μου.. Και αυτό το φανάρι μια ώρα πια!!! Περιττό να σας πω πως εγώ οδηγούσα γιατί ο άντρας μου δεν έχει δίπλωμα. Ο μικρός πλέον είχε ηρεμήσει.

Φτάνοντας λοιπόν στο νοσοκομείο, πάω στη νοσοκόμα για τα στοιχεία μας και δεν έβγαινε λέξη με τίποτα, μόνο λυγμοί χωρίς δάκρυα. Αφού λοιπόν μου δώσανε λίγα δευτερόλεπτα, άρχισε ο άντρας μου να δίνει τα στοιχεία και ο αδερφός μου να εξιστορεί το συμβάν… Προς το τέλος κατάφερα και εγώ να ψελλίσω κάποιες λέξεις. Ο μικρός φυσικά μέσα στα χαμογέλα και στα παιχνίδια, σαν να μη συνέβη τίποτα! Ύστερα από τις απαραίτητες εξετάσεις μας έστειλαν σπίτι μιας και δεν είχε τραυματιστεί απολύτως τίποτα, γιατί το πρόλαβα πριν κατέβει και άλλο κάτω.

Όλοι οι γιατροί μου δώσανε συγχαρητήρια για την ψυχραιμία μου (ακόμα δεν ξέρω που την βρήκα) και την αντιμετώπιση του συμβάντος. Εμένα αυτό που μου έκανε φοβερή εντύπωση ήταν η φυσικότητα με τη οποία έκανα την μανούβρα, λες και την έκανα κάθε μέρα, λες και την ήξερα μια ζωή. Όταν πήγαμε για Follow Up στη παιδίατρο μας, μου είπε ότι ήταν πολύ περήφανη για μένα γιατί έδωσα 2 φορές ζωή στο παιδί μου και ότι μακάρι όλοι οι γονείς να ήταν σωστά ενημερωμένοι για να μην υπήρχαν τόσα μικρουλάκια θύματα γιατί τα πιο συνήθη και επικίνδυνα ατυχήματα γίνονται στο σπίτι.

Η αλήθεια είναι ότι και εγώ είμαι πολύ περήφανη για τον εαυτό γιατί ανακάλυψα πόση δύναμη έχω μέσα μου. Φυσικά και νιώθω πολύ ηλίθια ταυτόχρονα, γιατί συνεχώς αμελούσα να βγάλω το φυλαχτό από το καρότσι. Το πάθημα λοιπόν σου γίνεται μάθημα! Άργησα να συνέλθω από το σοκ και ο μικρός επειδή κατάλαβε την όλη φάση, έτσι για την πλάκα του έκανε ότι πνίγεται και «γκούχου γκούχου» για να με δει να τρέχω σαν τρελή και μετά χαζογελούσε!

Γι’ αυτό μανούλες ενημερωθείτε, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σε χρειαστεί!! Ποτέ να μη λέμε «σιγά… σε μένα θα συμβεί..;;» και όμως σε όλους μπορεί να συμβεί!!!!!! Σας το λέω από πρώτο χέρι! ‘Όπως λέει και η μαμά μου, » μάθε τέχνη και άστηνε και αν πεινάσεις πιάστηνε!

Υγεία λοιπόν σε όλες μας και προπάντων στα μικρά μας θαυματάκια(-τερατάκια)!!

eimaimama.gr

Διαβάστε επίσης:

Video: Πρόληψη πνιγμού του μωρού στη θάλασσα ή την πισίνα

Οι πιο ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ τροφές για πνιγμονή στα παιδιά! ΟΔΗΓΙΕΣ πρόληψης!

Πνιγμονή σε βρέφος

Δείτε Επίσης

πείραμα

Θα σταματούσατε αν βλέπατε αυτό το μικρό παιδί μόνο στο δρόμο; [Πείραμα της Unicef]

Πως αντιδρά αλήθεια ο κόσμος όταν βλέπει ένα μικρό παιδί μόνο του στο δρόμο; Αν …

error: