Αρχική / Μητρότητα / Θέλω να γίνω Μαμά / Ο πόνος που νιώθουν οι γονείς από την αποβολή ενός παιδιού, μέσα από το χέρι ενός σκιτσογράφου

Ο πόνος που νιώθουν οι γονείς από την αποβολή ενός παιδιού, μέσα από το χέρι ενός σκιτσογράφου

curtis

Οι μισές από τις κυήσεις καταλήγουν σε αποβολή κι όμως, ενώ βλέπουμε συχνά τόσο στα ΜΜΕ όσο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να συζητείται αναλυτικά το θέμα της εγκυμοσύνης και του τοκετού, φυσιολογικού ή μη, από την άλλη δεν βλέπουμε και πολλές συζητήσεις για τη διακοπή μιας κύησης. Τι γίνεται μ’ αυτά τα ζευγάρια που τελείως απρόσμενα έχασαν το μωρό που περίμεναν; Πώς νιώθει η γυναίκα που κυοφορούσε με τόση λαχτάρα ή ο σύντροφός της, που της κρατούσε στοργικά το χέρι, χάιδευε την κοιλιά της και ονειρευόταν τις αλλαγές στη ζωή τους με τον ερχομό ενός παιδιού;

Υπάρχει αυτή η σιωπηλή αίσθηση ότι το θέμα αυτό είναι προσωπικό. Κι ενώ τη χαρά τη φωνάζεις προς πάσα κατεύθυνση, γιατί θες να τη μοιραστεί μ’ όλους, γνωστούς και άγνωστους πολλές φορές. Τι γίνεται με τη λύπη; Τον πόνο; Δεν έχεις την ανάγκη να τη μοιραστείς αυτή με άλλους για να απαλύνει; Δεν χρειάζεσαι μια παρήγορη αγκαλιά όπως δέχτηκες την αγκαλιά με τα συγχαρητήρια; Αυτές τις αγκαλιές και τα λόγια παρηγοριάς θα τα θυμάσαι σίγουρα μετά. Τα συγχαρητήρια μπορεί και να τα ξεχάσεις.

Ο Curtis Wiklund και η σύζυγός του Jordin, ένα ζευγάρι φωτογράφων γάμου από το Michigan και γονείς δύο παιδιών, του Casen 3 ετών και του Hayden 1ος, ανακάλυψαν στις αρχές του περασμένου καλοκαιριού πως περίμεναν το 3ο τους παιδί. Δυστυχώς όμως, ένα μήνα μετά, κατά την επίσκεψή τους στο γιατρό, ο υπέρηχος έδειξε πως το έμβρυο είχες σταματήσει να αναπτύσσεται την 6η εβδομάδα. Η Jordin βρισκόταν τότε στην 9η εβδομάδα κύησης. Η γιατρός αποχώρησε από το γραφείο αφήνοντας το ζευγάρι για λίγο μόνο του, δίνοντας τους έτσι λίγο χρόνο μετά την ανακοίνωση της θλιβερής είδησης. Το ζευγάρι έφυγε λίγο αργότερα από το ιατρείο και αν  και αρχικά είχαν έρθει ο καθένας με το δικό του αυτοκίνητο, μπήκαν ταυτόχρονα στο ίδιο αμάξι.

Αυτήν την εικόνα ζωγράφισε λίγο αργότερα ο φωτογράφος και σκιτσογράφος Curtis, του ίδιου και της γυναίκας του, αγκαλιασμένους μέσα στο αυτοκίνητο να παρηγορούν ο ένας τον άλλο.

Η ζωγραφιά του συγκλονίζει γιατί αποτυπώνει το συναίσθημα του πόνου που κρύβουν μέσα τους οι γονείς που χάνουν ένα παιδί που δεν πρόλαβε καν να έρθει στον κόσμο. Αυτοί όμως το είχαν ήδη αγαπήσει και έκαναν όνειρα. Αυτήν την εικόνα δεν θα τη δούμε συχνά.

Οι άνθρωποι τον πόνο τους τον βιώνουν σιωπηλά. Είναι μια ιδιωτική στιγμή που άλλα μάτια δεν πρέπει αντικρίσουν. Κι όμως, ο πόνος και η θλίψη είναι το ίδιο υπαρκτά όπως και η χαρά. Αλλά η αλήθεια είναι πως ενώ με τη χαρά του άλλου χαιρόμαστε, με τον πόνο και τη θλίψη του νιώθουμε αμήχανα όταν άθελα του πολλές φορές γινόμαστε μάρτυρες.

Ο Curtis, ανήρτησε το σκίτσο του στο προφίλ του στο Facebook. «Αρχικά, ήθελα έναν τρόπο να διοχετεύσω την θλίψη», έγραψε στη ανάρτησή του. «Ο καθένας μας θα διαλέξει διαφορετικό τρόπο για να το επιτύχει. Εγώ προσπάθησα να αποτυπώσω το συναίσθημα της θλίψης, εκείνης της στιγμής στο αυτοκίνητο, με όσο μεγαλύτερη ακρίβεια μπορούσα.» Στην πορεία όμως αποφάσισε να μοιραστεί το σκίτσο του γιατί ήθελε να πει και σ’ άλλους ανθρώπους εκεί έξω, σ’ άλλα ζευγάρια, άλλους γονείς που έχουν βιώσει την διακοπή μιας κύησης και έχουν νιώσει το συναίσθημα της απώλειας, πως δεν είναι μόνοι.   Και ο κόσμος ανταποκρίθηκε. Πολλοί έγραψαν κάτω από την ανάρτησή του, πως αυτή η εικόνα τους θυμίζει τη δική τους ακριβώς στιγμή….

Ας δούμε μερικά από τα υπόλοιπα σκίτσα του Curtis που αποθανατίζουν γλυκές οικογενειακές στιγμές

 Εύα Ακριβοπούλου

* Το παρόν αποτελεί πρωτότυπο άρθρο και απαγορεύεται η αντιγραφή, επικόλληση και αναδημοσίευση του με οποιονδήποτε τρόπο ή τεχνική μέθοδο χωρίς την πρότερη ρητή έγκριση του mommyandthecity.gr και του συγγραφέα/αρθρογράφου και δημιουργού του.

Δείτε Επίσης

ο ρόλος του πατέρα σήμερα

Μοντέρνοι καιροί, μοντέρνοι μπαμπάδες

Τις προηγούμενες δεκαετίες ο ρόλος του πατέρα στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού είχε υποτιμηθεί. Σήμερα …

error: