Αρχική / Μητρότητα / Νέα Μαμά / Στη μαμά που αφήνει το μωρό της για να πάει στη δουλειά. «Ξέρω πως νιώθεις. Τη μυρωδιά του την κουβαλάς μαζί σου…»

Στη μαμά που αφήνει το μωρό της για να πάει στη δουλειά. «Ξέρω πως νιώθεις. Τη μυρωδιά του την κουβαλάς μαζί σου…»

%ce%b7-%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%86%ce%ae%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%84%ce%bf-%ce%bc%cf%89%cf%81%cf%8c-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7

Η πρωινή μας ρουτίνα ξεκινά με τον σύζυγό μου να σηκώνεται πρώτος. Ετοιμάζει το γάλα των παιδιών, ντύνεται και στη συνέχεια σηκώνομαι και μπαίνω στο μπάνιο εγώ.  Τρυπώνουμε στο δωμάτιο των παιδιών μας, ένα τρίχρονο κι ένα 5χρονο. Αρχίζουμε τις αγκαλιές, πίνουμε το γάλα μισοκοιμισμένοι, μπαίνουμε στο μπάνιο για την πρωινή μας τουαλέτα, ντυνόμαστε και φεύγουμε για το σχολείο.

1η στάση νηπιαγωγείο, 2η στάση παιδικός. Ο μεγάλος έχει κόψει πλέον τις πολλές αγκαλιές αποχαιρετισμού. «Σε αγαπάω μαμά, θα μου λείψεις, θα τα πούμε το μεσημέρι» και τρέχει γρήγορα στην αίθουσα να συναντήσει τους καινούργιους φίλους του και να πλάσουν μαζί φανταστικές ιστορίες. Μόνο εγώ δυσκολεύομαι ακόμα μ’ αυτόν τον καθημερινό αποχωρισμό. Κάτι σφίγγεται μέσα μου κάθε φορά. Η αγκαλιά μου αδειάζει όλο και πιο γρήγορα κάθε μέρα, καθώς μεγαλώνει. Μόνο η μυρωδιά του μένει πίσω, πάνω μου, μέσα μου. 5 χρόνια τώρα μ’ έχει ποτίσει και θα την αναγνώριζα παντού. Την παίρνω μαζί μου λοιπόν για παρηγοριά και συνεχίζω το δρομολόγιο για τον δεύτερο αποχωρισμό της μέρας.

Ο μικρός είναι πολύ αγκαλίτσας. Τον σφίγγεις πάνω σου και σου λέει «κι άλλο μαμά». Πόσο άλλο; Σκέφτεσαι. Αν τον  σφίξω κι άλλο μπορεί να του στραμπουλίξω τίποτα. Αναρωτιέμαι πολλές φορές αν κρατά, το μικρό του μυαλό, μνήμες από τους μήνες που τον κουβαλούσα μέσα μου, λίγο κάτω από την καρδιά μου και αναζητά αυτόν τον τόσο κοντινό δεσμό. Σαν να μου λέει «βάλε με πάλι μέσα σου». «Τόσο σφιχτή αγκαλιά θέλω.» Όταν όμως φτάνουμε στον παιδικό, είναι κύριος… αντράκι. Μου δίνει μια πολύ σφιχτή αγκαλιά, με φιλά στο στόμα κι εγώ λιώνω. Του λέω «σε αγαπάω» και μου απαντά «κι εγώ» και δίνουμε την υπόσχεση να τα πούμε πάλι, σε λίγες ώρες. Μπαίνει τρέχοντας στην αίθουσα κι εγώ μένω λίγα λεπτά να κοιτάζω. Στο τέλος, το παίρνω απόφαση. Φεύγω και παίρνω μαζί μου τη μυρωδιά του. Τώρα κουβαλάω 2 πάνω μου. Μπερδεύονται και αναμυγνείονται, και σε κάθε μου βήμα, ξέρω πως είναι η μυρωδιά των παιδιών μου. Γεμάτη αγάπη…

Με τον καιρό συνηθίζεις.

Όταν έφτασε ο καιρός να γυρίσω στη δουλειά μετά τη γέννηση του πρώτου παιδιού μου, ήταν δύσκολο… Όσο κι αγαπάς τη δουλειά σου ή αν το κάνεις επειδή υπάρχει η ανάγκη και φοβάσαι μη χάσεις τη δουλειά σου, το να αποχωρίζεσαι το λίγων μηνών μωρό σου, είναι δύσκολο. Ακόμα κι αν το αφήνεις στα ασφαλή χέρια της γιαγιάς -για όσες γυναίκες είναι τυχερές- ή σε ένα πολύ καλά πιστοποιημένο βρεφονηπιακό σταθμό, είναι δύσκολο. Χιλιάδες σκέψεις γυρίζουν στο μυαλό σου. Αν θα είναι καλά. Αν θα κλαίει. Αν θα σε χρειαστεί. Αν… Φεύγεις και αφήνεις πίσω σου τον μισό σου εαυτό…

Σήμερα, αφού άφησα τον μικρό μου στον παιδικό, φεύγοντας, διασταυρώθηκα με μια νέα μαμά. Κρατούσε ένα μωρό στην αγκαλιά της κι ερχόταν προς τον σταθμό για να το αφήσει. Το κεφάλι του ήταν χωμένο κάτω από το σαγόνι της, ακουμπώντας απαλά στον λαιμό της. Το ένα της χέρι, προστατευτικά, χάιδευε την πλάτη του και το πρόσωπό της είναι σκυμμένο πάνω από το μικρό του κεφαλάκι. Μύριζε… Σκέφτηκα. Την υπέροχη αυτή μωρουδίσια μυρωδιά, που έχουν όλα τα μωρά και που όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν μπορείς να την ξεχάσεις. Την παρατήρησα από απόσταση. Τα δικά μου βήματα ήταν γρήγορα, για να φτάσω στο αυτοκίνητο και να πάω στη δουλειά. Τα δικά της, αργά, διστακτικά. Έλεγα, θα το μετανιώσει και θα γυρίσει πίσω. Αυτή όμως συνέχισε να βαδίζει προς το μέρος μου. Συνέχισε να μυρίζει το μωρό της και να του χαϊδεύει την πλάτη του, μέχρι που με έφτασε, με προσπέρασε και συνέχισε για το σταθμό.

Κοιτώντας την, οι αναμνήσεις των πρώτων ημερών, 4,5 χρόνια πριν, πλημμύρισαν το μυαλό μου. Θυμήθηκα να κάνω κι εγώ το ίδιο. Τα ίδια αργά διστακτικά βήματα. Το πρόσωπό μου σκυμμένο πάνω από το μικροσκοπικό κεφαλάκι του μωρού μου, ακριβώς όπως το δικό της,  να ρουφάει άπληστα τη μωρουδίσια μυρωδιά του. Ένα ενθύμιο που θα έπαιρνα μαζί μου στο γραφείο. Κάτι για να με κρατήσει τις ώρες που θα ήμουν μακριά του. Μέχρι να γυρίσω τρέχοντας το απόγευμα και να το μυρίσω ξανά.

Τώρα η γυναίκα είχε φτάσει στην πόρτα του σταθμού, στάθηκε για λίγο διστακτικά, πριν μπει μέσα. Μια τελευταία αντίσταση. Αλλά η ανάγκη νίκησε. «Ξέρω πως νιώθεις μαμά. Ξέρω, τι σκέφτεσαι. Σκέφτεσαι… «Γιατί να αφήσω το παιδί μου; Θα αντέξει τόσες ώρες χωρίς εμένα; Θα είναι καλά; Θα μου το προσέχουν; Θα της λείψει μυρωδιά και το άγγιγμα μου, όπως θα μου λείψουν εμένα; Θα με συγχωρήσει;»

Το θυμάμαι αυτό το συναίσθημα, μαμά. Θυμάμαι όλα αυτά τα συναισθήματα που σου φωνάζουν, «Δε θέλω ν’ αφήσω το παιδί μου». Η αλήθεια είναι, μαμά, πως ακόμα και σήμερα, παραμένουν τα ίδια. Κάθε μέρα, σε κάθε αποχωρισμό, αυτό λέω, «Δε θέλω ν’ αφήσω τα παιδιά μου.»

Επιμέλεια: Εύα Ακριβοπούλου

* Το παρόν αποτελεί πρωτότυπο άρθρο και απαγορεύεται η αντιγραφή, επικόλληση και αναδημοσίευση του με οποιονδήποτε τρόπο ή τεχνική μέθοδο χωρίς την πρότερη ρητή έγκριση του mommyandthecity.gr και του συγγραφέα/αρθρογράφου και δημιουργού του.

Το παιδί σου θα πέσει τουλάχιστον μια φορά από το κρεβάτι, την καρέκλα, τον καναπέ… Μην ανησυχείς!!

Παιδί μου όταν μεγαλώσεις, θέλω να λες, «Αχ αυτό μυρίζει μαμά» και να με θυμάσαι

Δείτε Επίσης

μαμά

8 πράγματα που χρειάζεται κάθε μαμά!!

Αυτά είναι τα 8 πράγματα που χρειάζεται μια μαμά που έχει μάθει να δίνει απλόχερα …

error: