Αρχική / Your Stories / 9 πράγματα που σκέφτεται μια μαμά που το μωρό της βιάζεται να περπατήσει

9 πράγματα που σκέφτεται μια μαμά που το μωρό της βιάζεται να περπατήσει

%ce%bc%ce%b1%ce%bc%ce%ac-%ce%bc%ce%b5-%ce%bc%cf%89%cf%81%cf%8c

Κι όμως υπάρχουν κι αυτά τα μωρά που βιάζονται να τα κάνουν όλα. Σαν να ανυπομονούν να γνωρίσουν τον κόσμο γύρω τους, να τον εξερευνήσουν, να τον κατακτήσουν.

«Αν μου έλεγε κάποιος πριν μερικά χρόνια πως το δικό μου μωρό θα περπατούσε από τον 9ο μήνα και σχεδόν λίγο μετά θα έτρεχε, θα έβαζα τα γέλια. Φυσικά και δε θα το πίστευα. Αυτά που γνώριζα μέχρι πρότινος για τα πρώτα βήματα ενός παιδιού, βασιζόταν σε όσα είχα διαβάσει στα βιβλία κι όσα είχα ακούσει από τους γονείς μου για μένα. Εγώ περπάτησα για πρώτη φορά όταν έγινα 18 μηνών. Μπουσουλούσα και μπουσουλούσα και δεν έλεγα να σηκωθώ με τίποτα. Εξερευνούσα όλο το σπίτι μπουσουλώντας και στη συνέχεια, ακόμα κι όταν μπορούσα να σταθώ και να περπατήσω, δεν έλεγα να αφήσω τους τοίχους, τα έπιπλα ή τα χέρια των γονιών μου, με τίποτα. Όχι ότι είχα κάποιο πρόβλημα σωματικά, απλά ήμουν από εκείνα τα επιφυλακτικά μωρά.

Ο μεγαλύτερος γιος μου έπιασε όλα τα αναπτυξιακά ορόσημα στο ηλικιακό στάδιο που περιγράφουν τα βιβλία. Κάτι που δεν ίσχυσε με τον 2ο, μια και θα λεγε κανείς πως βγήκε από τη μήτρα περπατώντας.

Ίσως επηρεάστηκε από τον μεγάλο του αδερφό. Ίσως βιαζόταν να τα κάνει όλα γρήγορα, ώστε να μπορεί να τον ακολουθεί. Να συμβαδίζει μαζί του. Μέχρι τον 4ο μήνα στεκόταν στα τέσσερα και κουνιόνταν μπρος και πίσω. Στον 5ο μήνα μπουσουλούσε με απίστευτη ταχύτητα σε όλο το σπίτι. Η πρώτη στερεά τροφή που έβαλε στο στόμα του ήταν κάτι που άρπαξε από το πάτωμα πριν καν τον προλάβω. Γιακ!!

Ακόμα όμως και μετά τα παραπάνω κατορθώματα, το γεγονός ότι στον 6ο μήνα πιάστηκε από το τραπεζάκι σαλονιού και σηκώθηκε όρθιο και στη συνέχεια μέχρι τον έβδομο μήνα περπατούσε στηριζόμενο στα έπιπλα, ενώ μέχρι τον 8ο  στεκόταν  όρθιο μόνο του, χωρίς βοήθεια, με βρήκε τελείως απροετοίμαστη. Δεν μπορεί, τυχαίο είναι, σκεφτόμουν. Αποκλείεται να περπατήσει από τώρα. Μέχρι που λίγες μέρες μετά, ξαφνικά, συνειδητοποίησα πως το μικροσκοπικό αυτό πλάσμα θ’ άρχιζε σύντομα να περπατά σε όλο το σπίτι, ανακαλύπτοντας τον κόσμο γύρω του.

Οι πρώτες σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό μετά από αυτή τη συνειδητοποίηση;

Αποκλείεται!!!

Το πρώτο στάδιο που περνάς όταν συνειδητοποιήσεις ότι έχεις ένα παιδί που θα αρχίσει να περπατά τόσο γρήγορα είναι η άρνηση. Κοιτώντας πίσω, μετά από καιρό, λες… «Αναμενόμενο ήταν. Τόσα σημάδια μου έδωσε.» Τη στιγμή όμως που αρχίζει να συμβαίνει, δεν θέλεις ίσως να πιστέψεις, ότι αυτή η μικρή μπάλα αγάπης θα ανοίξει τόσο γρήγορα τα φτερά της και θα περπατήσει χωρίς να σε χρειάζεται. Δεν είσαι έτοιμη ακόμα γι αυτό.

Γαμώτο, το σπίτι μας είναι παγίδα θανάτου.

Ξαφνικά συνειδητοποιείς πως πρέπει να τρέξεις άμεσα, για να δημιουργήσεις ένα ασφαλές περιβάλλον μέσα στο σπίτι. Να καλύψεις γωνίες και μπρίζες. Να μετακινήσεις μικρά αντικείμενα που φτάνει και μπορεί να πετάξει κάτω ή να βάλει στο στόμα. Όλα τα γυαλικά και βάζα ανεβαίνουν σε ψηλά σημεία κλπ κλπ. Αλλά το χειρότερο από όλα, είναι το σκαρφάλωμα. Μόλις ξεκινήσουν να σκαρφαλώνουν δεν σταματάνε. Έχουν τρέλα με αυτό. Γυρνάς το κεφάλι σου για δευτερόλεπτα και την επόμενη έχουν σκαρφαλώσει από το πάτωμα στην καρέκλα κι από εκεί στον πάγκο και ετοιμάζονται να πέσουν. Κι όταν πέφτουν, πέφτουν πάντα με τα μούτρα ή το κεφάλι. Κι ύστερα παθαίνεις 10 εγκεφαλικά απανωτά, μέχρι να δεις αν ζουν, σακατεύτηκαν, έσπασαν κάτι, ή απλά τη γλιτώσατε με ένα καρούμπαλο, ενώ σιωπηρά βρίζεις τον εαυτό σου που σου ξέφυγαν.

Αυτό ήταν, δεν ξαναβγαίνουμε από το σπίτι.

Τα μωρά που περπατάνε γρήγορα αναπτύσσουν μια επιμονή να εξερευνήσουν τα πάντα. Ξεκινούν να βαδίζουν με κάθε ευκαιρία, προς κάθε κατεύθυνση και δεν σταματάνε. Όταν πας στο μάρκετ και τα πάρεις μαζί σου, θέλουν φυσικά να περπατήσουν και φυσικά θα βγάλουν τα παπούτσια τους στο λεπτό πριν καν αντιδράσεις. Κι ύστερα θα διαλέξουν τα ράφια με τα γυάλινα βάζα και ότι άλλο υπάρχει που σπάει. Μπορεί να φτάσουν στην έξοδο στο λεπτό ενώ εσύ πληρώνεις στο ταμείο. Όταν πάλι πάτε στον παιδίατρο, θα πλησιάσουν κάθε άρρωστο και συναχωμένο παιδάκι, που θα δουν και θα αρχίσουν να πιανονται και να κολλάνε το ένα στο πρόσωπο του άλλου.

Σας παρακαλώ σταματήστε να μιλάτε γι αυτό.

Μόλις μαθευτεί, θα γίνει το μόνιμο θέμα συζήτησης ανάμεσα σε φίλους και συγγενείς. Όλοι θα έχουν μια άποψη γι αυτό. Θα αρχίσουν τις αναλύσεις για το που οφείλεται, γιατί συμβαίνει… Δε με νοιάζει το γιατί. Συμβαίνει… Ούτε βοηθάνε τα σχόλια, «Ωχ, φαντάζομαι τι τραβάς.» ή «Δε θα τολμάς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του.» Χαίρω πολύ!! Το γνωρίζω καλύτερα από εσάς, αφού το ζω κάθε μέρα. Με το να μου το υπενθυμίζεται, δε βοηθάει.

Τι παπούτσια να βάλεις σε αυτά τα μικροσκοπικά ποδαράκια;

Είχα την εντύπωση πως θα περνούσαμε με τα παιδικά καλτσάκια και παπούτσια αγκαλιάς για περισσότερο καιρό. Αλλά αυτό το παιδί θέλει να περπατάει παντού και το κάνει με κάθε ευκαιρία. Έτσι χρειάστηκε να αγοράσουμε, άμεσα, κανονικά παπούτσια για μωρά. Όχι ότι με χάλασε δηλαδή. Τα παπούτσια για μωρά είναι γλύκα. Κάθομαι και τα χαζεύω και σκέφτομαι, «εδώ μέσα χωράνε 2 ποδαράκια.»

Το μωρό μου είναι καταπληκτικό. Έχει σούπερ ικανότητες

Αφού περάσει λίγος καιρός και το συνειδητοποιήσεις, δεν μπορείς παρά να αρχίσεις να καμαρώνεις. «Το μωρό μου πρέπει να είναι  μια μικρή διάνοια», σκέφτεσαι και κορδώνεσαι. «Ανυπομονώ να δω τι άλλα κατορθώματα θα κάνει στο μέλλον». Αν κι αυτή η τελευταία σκέψη, με φοβίζει λίγο.

Που πήγε το μωρό μου; Πότε μεγάλωσε ξαφνικά;

Αυτό το πρώιμο περπάτημα σου ραγίζει λίγο την καρδιά. Σημαίνει πως κάθε μέρα που περνά, μεγαλώνει λίγο περισσότερο κι εσύ, δεν θέλεις ακόμα να αποχωριστείς την αίσθηση ενός μωρού. «Κάτσε λίγο, περίμενε, μη βιάζεσαι, έχουμε καιρό να μεγαλώσεις. Άσε με να χορτάσω λίγο ακόμα το μωρό μου,» Σκέφτεσαι, ενδόμυχα, καθώς το παρατηρείς να απλώνει με θάρρος τα φτερά του και να δοκιμάζει συνεχώς τις δυνάμεις του. Μέχρι τη στιγμή που γυρίζει να σε κοιτάξει, γιατί περιμένει επιβράβευση. «Μαμά κοίτα», λένε τα λαμπερά ματάκια. Και τότε νιώθεις ανακούφιση που σε χρειάζεται ακόμα. Το μωρό σου χρειάζεται τη μαμά του να το καθοδηγήσει. Να του δώσει θάρρος όταν απογοητεύεται. Να του εξηγήσει όταν μπερδεύεται. Να το παρηγορήσει όταν αποτυγχάνει. Να το παροτρύνει με γλυκόλογα να προσπαθήσει ξανά. Να απαλύνει τα λάθη με ένα «δεν πειράζει» και να χειροκροτήσει λίγο πιο δυνατά «τα κατορθώματα».

Το μωρό μου είναι κίνδυνος για όλα τα υπόλοιπα μωρά.

Σύντομα αντιλαμβάνεσαι πως το μικροσκοπικό στρουμπουλό μωρό σου είναι ένα μικρό τερατάκι, σε σύγκριση με τα υπόλοιπα μωρά. Προσπαθείς να προειδοποιήσεις τις άλλες μαμάδες πως το μικρό σου, δεν είναι σαν τα δικά τους φυσιολογικά παιδιά. Είναι ένας άσπρος σίφουνας. Θα ορμήσει προς την κατεύθυνσή τους για να παίξει και στην βιασύνη του, θα τα ποδοπατήσει, θα τα πάρει σβάρνα και θα σκαρφαλώσει πάνω τους. Βλέπεις, όλες του οι κινήσεις είναι ακόμα άγαρμπες κι αυτό ανυπομονεί να κάνει τα πάντα γρήγορα. Πόσα όμως μπορείς να κάνεις εσύ τελικά αλλά και οι υπόλοιπες μαμάδες, για να τα προφυλάξετε όταν βρίσκονται μαζί στον ίδιο χώρο;

Τελικά είναι ένα απόλυτα φυσιολογικό παιδί που απλά έτυχε να περπατήσει νωρίτερα.

Σε λίγους μήνες, όλα τα υπόλοιπα παιδιά θα προλάβουν το δικό σου. Θα σηκωθούν, θα περπατήσουν, θα τρέξουν, θα σκαρφαλώσουν και σιγά σιγά θα γίνουν κι αυτά το ίδιο τερατάκια με το δικό σου. Ευτυχώς, θα σκεφτείς τότε. Τώρα θα σταματήσουν να κοιτάνε περίεργα το μωρό μου.

Λίγα χρόνια μετά, συνειδητοποιείς πως αυτό το ορόσημο που κατέκτησε τόσο γρήγορα, δεν σήμαινε κάτι ιδιαίτερο τελικά. Συνεχίζω όμως να πιστεύω, πως τα παιδιά εκείνα που περπατάνε τόσο γρήγορα, έχουν μια διαφορετική προσωπικότητα. Τα αναπτυξιακά ορόσημα που αφορούν το περπάτημα δεν σχετίζονται μόνο με τη σωματική ανάπτυξη και τις σωματικές δεξιότητες ενός παιδιού, αλλά αποτελούν ένδειξη μιας συγκεκριμένης προσωπικότητας.

 Το δικό μου αγαπάει να εξερευνά τον κόσμο γύρω του, άφοβα. Δεν σηκώνει πολλά όχι. Ξέρει τι θέλει και δεν διστάζει να το δοκιμάσει. Και σε αυτή τη διαδικασία, δεν διστάζει να ρισκάρει δοκιμάζοντας καινούργια πράγματα, τα οποία είναι υπέροχα, όταν δεν σου προκαλούν καρδιακό επεισόδιο.

Πιστεύω, πως αυτό που όλες οι μαμάδες πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας όταν μιλάμε για αναπτυξιακά ορόσημα, είναι πως όταν το παιδί μας κατακτά κάτι, όσα αργά ή γρήγορα κι αν είναι αυτό, στην πορεία δεν θα έχει τόση σημασία, όσο θα δίνουμε εμείς εκείνη τη στιγμή. Το κάθε παιδί έχει τη δική του προσωπικότητα και θέλει το δικό του χρόνο να εξελιχθεί. Είναι σημαντικό να βαδίζουμε σύμφωνα με αυτή του την προσωπικότητα και όχι ενάντια σε αυτή. Το έργο μας ως γονείς είναι υποστηρικτικό, διδακτικό, προστατευτικό, αλλά πάντα με αγάπη και τρυφερότητα. Πάντα με σεβασμό προς το παιδί και τον εσωτερικό του κόσμο.

Επιμέλεια: Εύα Ακριβοπούλου

* Το παρόν αποτελεί πρωτότυπο άρθρο και απαγορεύεται η αντιγραφή, επικόλληση και αναδημοσίευση του με οποιονδήποτε τρόπο ή τεχνική μέθοδο χωρίς την πρότερη ρητή έγκριση του mommyandthecity.gr και του συγγραφέα/αρθρογράφου και δημιουργού του.

Στη μαμά που αφήνει το μωρό της για να πάει στη δουλειά. «Ξέρω πως νιώθεις. Τη μυρωδιά του την κουβαλάς μαζί σου…»

Το παιδί σου θα πέσει τουλάχιστον μια φορά από το κρεβάτι, την καρέκλα, τον καναπέ… Μην ανησυχείς!!

«Αγαπητή μαμά, ήμουν 7 χρονών όταν μου είπες ότι είσαι χοντρή, άσχημη και απαίσια»

Δείτε Επίσης

μαμά

8 πράγματα που χρειάζεται κάθε μαμά!!

Αυτά είναι τα 8 πράγματα που χρειάζεται μια μαμά που έχει μάθει να δίνει απλόχερα …

error: