Αρχική / Your Stories / Στη μαμά που δώρισε τα όργανα που έδωσαν ζωή στο νεογέννητο μωρό μου

Στη μαμά που δώρισε τα όργανα που έδωσαν ζωή στο νεογέννητο μωρό μου

%ce%b4%cf%89%cf%81%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82-%ce%bf%cf%81%ce%b3%ce%ac%ce%bd%cf%89%ce%bd-%ce%b2%cf%81%ce%ad%cf%86%ce%bf%cf%85%cf%82

Επτά μόνο εβδομάδες μετά τη γέννηση του γιου μου, τον οποίο θα αποκαλούμε από εδώ και στο εξής «Ο κύριος αγκαλίτσας» γιατί είναι η πιο μικροσκοπική μπάλα αγάπης και αγκαλιάς που θα συναντήσεις, υπέστη πολλαπλά επεισόδια καρδιακών ανακοπών, πριν καταλήξει σε τεχνική υποστήριξη και τελικά με βαλβίδα καρδιάς «Berlin». Οι γιατροί μας είπαν πως η καρδιά του δεν θα λειτουργούσε ποτέ από μόνη της και χρειαζόταν μεταμόσχευση. Αυτό το μωρό ήταν το πρώτο μας παιδί κί έτσι, μέσα στις ορμόνες και την αυπνία της μητρότητας, ξαφνικά, με χτύπησε και η συνειδητοποίηση πως μπορεί να έχανα το νεογέννητο μωρό μου. Το πλάσμα στο οποίο είχα εναποθέσει όλη μου την αγάπη, όλο μου το είναι.

Οι επόμενοι μήνες πέρασαν μέσα σε μια θάλασσα θλίψης. Κύματα πένθους έπεφταν πάνω μου με ορμή καθημερινά, αφήνοντάς με να σπαρταράω απελπισμένα για μια ανάσα, πριν με χτυπήσει το επόμενο κύμα, με την ίδια ορμή. Ασταμάτητα. Χωρίς οίκτο, με τσάκιζαν.

Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά, «ο κύριος αγκαλίτσας» ήταν ένα μαχητής.

Οι γιατροί είχαν πει πως τα νεφρά του δεν θα λειτουργούσαν φυσιολογικά κι όμως, αυτός έκανε τα τσισάκια του, χωρίς δεύτερη σκέψη, πάνω σε πολλές νοσοκόμες. Είχαν πει πως τα πνευμόνια του ήταν γεμάτα υγρό, αλλά μέσα σε λίγες μέρες μπορούσε να αναπνεύσει μέσω του ειδικού αναπνευστικού σωλήνα. Τίποτα δεν τον σταματούσε. Ούτε τα φάρμακα σε δόσεις ενηλίκου, ούτε τα ηρεμιστικά, ούτε οι ενέσεις…. Τίποτα.

Σύμφωνα με κάθε προσδοκίας της επιστήμης, ο γιος μου δεν θα έπρεπε να τα έχει καταφέρει. Αλλά αυτός σημείωνε νίκες καθημερινά. Κι αυτό ακριβώς ήταν που σε τσάκιζε. Αυτή η ελπίδα πως ίσως να τα καταφέρει. Μόλις άφηνες τον εαυτό σου να ελπίσει για λίγο τότε χειροτέρευε. Μια λοίμωξη θα έκανε ξαφνικά την εμφάνισή της, σκαρφαλώνοντας στο ασθενικό κορμάκι ή θα ξαναγέμιζαν υγρό οι πνεύμονες και θα χρειαζόταν άλλη μια επέμβαση. Έτσι, αυτή η ηλιοφώτιστη ώρα ελπίδας και ηρεμίας μαζί του θα τελείωνε απότομα και αυτό θα πάλευε απελπισμένα να πάρει την κάθε ανάσα.

Ο κύριος αγκαλίστας δεν το έβαλε ποτέ κάτω. Ούτε κι εγώ. Πρέπει να σας πως όμως, πως όταν μπροστά σου απλώνεται το σκοτάδι, είναι πολύ δύσκολο να εστιάσεις στο φως. Ένιωθα τον εαυτό μου να χάνει την αίσθηση της πραγματικότητας. Ο κύριος αγκαλίστας κρατούσε σταθερά στην πρώτη γραμμή, αλλά εγώ υποχωρούσα. Κι εκεί που είχα αρχίσει να χάνω σιγά σιγά τον εαυτό μου, ήρθε το μήνυμα της ελπίδας. Το τηλέφωνο χτύπησε για να μας πει ότι είχε βρεθεί δότης. Αυτό το μήνυμα ελπίδας ήταν δεμένο με μια λεπτή κλωστή και στην άκρη της στεκόταν δυο χέρια απρόσωπα και χωρίς όνομα, που απλώθηκαν για να με βγάλουν μέσα από τη σκοτεινή σπηλιά, στην οποία είχα αποτραβηχτεί.

Τα χέρια αυτά ήταν δικά σου, μαμά. Κι ενώ εσύ ήσουν λουσμένη στη δική σου θλίψη για το χαμό του αθώου μωρού σου, άπλωσες με αγάπη κι έσωσες το δικό μου μωρό κι εμένα.

Όταν έλαβα αυτό το τηλεφώνημα, έκλαψα. Έκλαψα για το τίμημα της δικής μου ελπίδας και ευτυχίας. Έκλαψα για τη μικροσκοπική ζωή που χάθηκε τόσο πρόωρα για να δοθεί ζωή στο δικό μου μωρό. Έκλαψα για σένα. Για τον πόνο και τη θλίψη που έπρεπε να νιώσεις για να απαλλάξεις εμένα από τη δική μου. Κι όμως, ταυτόχρονα, η ανακούφιση γέμισε την καρδιά μου, γιατί «ο κύριος αγκαλίτσας» θα ζούσε.

Σε σκέφτομαι κάθε μέρα, χίλιες φορές την ημέρα. Με κάθε χαμόγελο, κάθε χτύπημα της νέας τέλειας καρδιάς του μωρού μου, σε σκέφτομαι και κάθε φορά γεμίζω τύψεις. Η δική μου ευτυχία είναι η δική σου αγωνία. Η χαρά μου είναι ο δικός σου πόνος. Σε σκέφτομαι και κλαίω μαζί σου. Προσεύχομαι μαζί σου. Ξέρω πως δεν θα ακούσεις ποτέ το γέλιο του δικού σου μωρού. Δε θα νιώσεις ποτέ τη ζεστασιά του και δεν μπορώ να σου εκφράσω πόσο πονάω μαζί σου γι’ αυτό. Θα ήθελα να ήμουν εκεί και να μοιραστώ τον πόνο σου, να τον απαλύνω αλλά η αλήθεια είναι, πως πιθανότατα δε θα σε γνωρίσω ποτέ.

Θέλω να ξέρεις πως το μωρό σου έχει αγαπηθεί από μένα απεριόριστα. Ο μικρός σου άγγελος που βρίσκεται τώρα στον ουρανό θα είναι πάντα ένα κομμάτι από το δικό μου μωρό. Όλα τα πρώτα του κυρίου Αγκαλίτσα θα ναι και δικά σου πρώτα. Ότι και αν ζήσουμε μαζί του στα επόμενα χρόνια, θα το κάνουμε τιμώντας τον μικρό σου άγγελο.

Ξέρω πως ένα ευχαριστώ είναι πολύ λίγο, αλλά είναι το μόνο που μπορώ να σου δώσω. Αν ποτέ σε βρει αυτό το γράμμα, ελπίζω να είναι μια παρηγοριά. Από τα βάθη της ψυχής μου σε ευχαριστώ που έσωσες το μωρό μου.

Επιμελεια: Εύα Ακριβοπούλου

* Το παρόν αποτελεί πρωτότυπο άρθρο και απαγορεύεται η αντιγραφή, επικόλληση και αναδημοσίευση του με οποιονδήποτε τρόπο ή τεχνική μέθοδο χωρίς την πρότερη ρητή έγκριση του mommyandthecity.gr και του συγγραφέα/αρθρογράφου και δημιουργού του.

Η ανάπτυξη του εμβρύου από τη σύλληψη ως τη γέννησή του σ’ ένα εντυπωσιακό κινούμενο διάγραμμα

Είχαμε γεννητούρια. Να σας ζήσει!! «Ζεις πολλές μέρες, μήνες, χρόνια μέχρι να έρθει η καλύτερη μέρα της ζωής σου»

Εγκυμοσύνη: Το μέγεθος του μωρού σας ανά εβδομάδα (1η-40η)

Το πρόσωπο του εμβρύου παίρνει μορφή . Δείτε πως σχηματίζονται τα χαρακτηριστικά του στη μήτρα

Δείτε Επίσης

μαμά

8 πράγματα που χρειάζεται κάθε μαμά!!

Αυτά είναι τα 8 πράγματα που χρειάζεται μια μαμά που έχει μάθει να δίνει απλόχερα …

error: